Dava Konusuz Kaldığında Nasıl Karar Verilir?
Bir gün, hiç beklemediğim bir anda hayatımın en büyük dersini aldım. Kayseri’nin sakin, bazen boğucu havasında, bir sabah gözlerimi açtığımda hayatımda bir dönüm noktasına geleceğimi hissetmiştim ama ne olduğunu asla tahmin etmemiştim. O gün, yıllarca beklediğim bir kararın verilmesi gerektiği gün oldu. Bu yazıyı yazarken, hâlâ o duyguyu hissediyorum; hayal kırıklığı, şaşkınlık ve bir yandan da umut.
O Günü Hatırlıyorum
Birkaç hafta öncesi… Şehrin huzurunu bozan bir olay, içimi bıçak gibi kesmişti. İki arkadaş, eski dostlar, birbirlerini kırmışlardı ve ben de bu kırgınlığın ortasında kalmıştım. Kimin haklı olduğunu bilememek, bir adım geri atıp tüm durumu izlemek, içimi daha da fazla kemiriyordu. Bir tarafta dostum Emir, diğer tarafta Bahar. İki farklı dünyadan, iki farklı insan, bir dava konusuna takılıp kalmışlardı.
Kendimi, iki taraf arasında bir hakem gibi hissediyordum. Hem onlara, hem kendime hep aynı soruyu sordum: “Dava konusuz kaldığında nasıl karar verilir?” Bunu, bir mahkeme salonunda değil, ruhumun derinliklerinde sorguluyordum. Ve o an, cevapları bulmaya çalışırken aslında gerçek sorunun ne olduğunu anlamıştım.
Mahkeme Değil, Kalp Karar Veriyor
Bir sabah Emir’le buluştum. O kadar yorgundu ki, gözlerinin altındaki morluklar her şeyin özetiydi. “Bahar’a çok şey söyledim. Şimdi ne olacak?” diye sordu. Cevap vermedim. Veremedim. Ne söylesem, ne desem? Emir’in hissettiklerini anlamak kolaydı, ama Bahar’ın bakış açısını da görmek gerekirdi.
Bir hafta sonra Bahar’ı gördüm, aramızda bir sessizlik vardı. O kadar uzun süre arkadaşlık yapmıştık ki, kelimeler olmasa da birbirimizin ne hissettiğini anlamamız gerektiğini düşündüm. “Emir’le konuşmayı düşünüyor musun?” dedim, hafif bir sesle. Bahar sadece başını salladı. “Söylediklerim yanlış değildi, ama belki yanlış zamanlamaydı.” dedi. İşte o an, her şeyin “doğru” ya da “yanlış” olamayacağını fark ettim. Bazen karar vermek, sadece zamanın ne zaman ve nasıl geldiğini hissetmekle ilgiliymiş.
Bir Karar Verme Anı
O gün, Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken içimde bir boşluk vardı. İki insan, iki farklı yol… İkisi de haklıydı, ikisi de kendince doğruydu. Ama bir şey eksikti: Bir çözüm, bir kavuşma. O an fark ettim ki, dava konusuz kaldığında, mahkeme değil, kalp karar veriyor.
Hayatın bazen seni bir köşeye sıkıştırması, yaşamanın zorluğuyla mücadele etmen gerektiği anlar var. Belki de yaşam, sürekli bir dava gibi değil, bir karar anıdır. Bu kararı verirken kendimize bakmamız, duygularımızla yüzleşmemiz gerekiyor. Çünkü bazen bir dava yoktur. Bazen hayat, ne yapacağımızı bilmediğimiz anlardan oluşur ve o anlarda kalbimiz en büyük hakimdir.
O Anın Ardından
Bir gün, Emir ve Bahar yan yana, birbirlerine bakıyorlardı. O kadar uzun bir süre geçmişti ki, bu kararın ne zaman verildiğini tam olarak hatırlayamıyordum. Ama o anın içinde bir şey vardı. Bir şey değişmişti. O günden sonra, arkadaşlarımın arasında her şey çok daha farklı olmuştu. Aralarındaki dava konusuz kalmıştı, ama birbirlerine karşı duydukları sevgiyi ve güveni yeniden bulmuşlardı. Belki de hayat, bazen davadan çok daha fazlasıdır.
Bir karar, bir dava olmadan alınsa da, gerçek çözüm hep içinde yatıyordu. Geriye sadece insan olmanın, duyguları anlamanın ve belki de bazen susmanın gerekliliği kalıyor. Ben de o gün, kendimle ilgili çok önemli bir şey öğrendim.
Sonuçta Ne Öğrendim?
O anlar, bana şunu gösterdi: Her şeyin bir davası, bir çözümü olmayabilir. Hayatta en önemli şey, doğru zamanda doğru şekilde karar verebilmek. Bazen o karar, bir dava bile gerektirmez. Bazen sadece kalbinizle, iç sesinizle karar verebilirsiniz. Bu kararların her biri bir dava gibi gelir, ama aslında hepsi insan olmanın bir parçasıdır.
O günden sonra, insanlar ve olaylar hakkında düşünürken hep şunu hatırladım: Dava konusuz kaldığında, kalp karar verir ve bu karar bazen en doğru olanıdır.